YURD YERİ -Ənvər Çingizoğlu-ESSE



SÖZÖNÜ. Salam, yurd yeri! Tanrı bizi qovuşdurdu. Ölüb-itmədik, quruyub-sovulmadıq. Bir bütöv, artıb-ürüyüb qayıtdıq…
YUĞ.Səni yağı nə yaman darımış, nə yaman dağıtmış, gözəl yurdum! Səni yağı nə yaman talamış, nə yaman dalamış, gözəl yurdum! Ağban evlər yanmış, örəni qalmış. Yamyaşıl bağlar qurumuş, viranı qalmış…

SÖZÜN CANI.Niyə belə oldu? Axı sənin oğulların at minib axına varanda qalalar yıxıb, altın-axça gətirərdilər. Qara gözlü, ağ üzlü, saçı ardında hörülü, köksü qızıl düyməli, əlləri biləyindən xınalı, barmaqları qızıl üzüklü, qolları bilərzikli kafir qızlarına sağraq sürdürüb, ayaq gəzdirərdilər. Din düşməni, sası dinli, it yosunlu kafirlərə qəzavata gedərdilər. Haçan savaş olsa, meydan dolu baş olardı. Adı bəlli igidlər ya qazi olardılar, ya da şəhid. Şəhidin qazindən çoxdu yurd yeri!..
…Qılıncların qol çalıb yağı basanda donluğa at almış, altın almış, dirliyə arpalıq almış, ocaqlığa tiyul-soyurqal almış…
…Qələmçilərin öykü demiş,ödül almış…

…Sözlə adam sehrləyən sözçün, otla sayrı sağaldan otçun varmış…
YUĞ.Sürüləri dağ dolandırar, naxırların su bulandırardı, yurd yeri!

SÖZÜN CANI.Alp igidlərin yata-yata yanı ağrıyanda, duru-dura beli quruyanda at minib ova gedərdilər. Aladağa ala ləşgər ova çıxanda qıy-qışqırıqdan qayalar yıxılardı. Yayxanıb gələndə dənizə bənzəyirdilər. Nə olub indi? Nədən təklənib ər oğulların?
Giyəvin yad oğlu, gəlinin yad qızı oldu, yurd yeri!..
Sənsiz, ayrı nələr gördüm yurd yeri? Evlər gördüm, evlər gördüm evimdən irgəndim, evlər gördüm, evimə irməndim. Öz çörəyimi özgə minnəti ilə yedim. Gözüm doydu, qarnım doymadı. Diriliyim, dincliyim itmişdi, tapıldı axı!
YUĞ.Ağır-atlaz geyərdin, altın-axça xərcləyirdin. Atlazın bez olmuş, altının mis olmuş, yurd yeri!

SÖZÜN CANI. Başın sağ olsun, yurd yeri! Ağır dəmin olmasın, axır qəmin olsun. Keçənə güzəşt olsun demişik. Vuran əlimiz quran olacaq. Dirildib dirçəldəcəyik səni. Ayaq üstə qoyub dayaq verəcəyik. Dağınıq övladların, yığnaq olacaq. Şivəndən əl çəkib şülən quracağıq. Sonrakı ağlımız iti olur, yurd yeri!

…Ağladım, yurd yeri! Kəsilən ağaclarına, dağılan quşlarına ağladım. Ot basmış yoluna, qurumuş arxına ağladım. Dağılan dəyirmana, uçulan məktəbə ağladım.

…Sevindim, yurd yeri! Qayıtmağa sevindim. Quruca torpağına sevindim. Gül üstündə bişirdiyim kömbə-köməçə sevindim. Doyan qarnıma sevindim. Bir udum havana, bir içim suyuna sevindim. Yaman sevindim. Yaxşı sevindim…
YUM.Üstündən bir də yaman yel əsməsin, yurd yeri! Keçən elin dönən olsun. Evlərindən qız-oğlan səsi, çöllərindən quzu-ovlaq səsi əskik olmasın. Qarıların cəhrəsi, qocaların dəhrəsi daim işlək olsun. Əkində xışın, ağacında quşun olsun, yurd yeri. Dumanlı qışın, yağmırlı yazın olsun…
….Amin!

ƏNVƏR ÇİNGİZOĞLU,

FÜZULİ, AŞAĞI YAĞLƏVƏND, 1994-cü il
скачать dle 10.6фильмы бесплатно


Daha tez məlumatlanmaq üçün yeni Facebook səhifəmizi