SÜLEYMAN ABDULLANIN HƏYATINA VƏ YARADICILIĞINA QISA BAXIŞ BUCAĞIM



Çağdaş Azərbaycan poeziyanının "qara beretli, əqidəsinə sadiq adamı", "ölümün ölümü"nün şahidi, poeziyada "rənglərin simfoniyası"nı, "Vətən tablosu"nu, "hərbi gödəkcə nağılı"nı yaradan, Azərbaycan Bayrağını heç vaxt enməyə qoymayan "dostun köhnəsi", özü Vətənin əsgəri ola-ola həm də "əsgər atası", "tanrının nəfəsi"ni başının üstündə duyan qazi Süleyman Abdullanın ömrünün "əlli ilinin hesabatı"nı dinləyəndə anladım ki, şairin ömrü Vətən, torpaq, insan, söz sevgili Vətən oğlunun həyatının dolğun anlarının məcmusudur.

..."Bir dağ kəndinin ümidiylə uğurlanan safdan saf, durudan duru kənd balasına şəhər havası ağır gəldi. Ayrıldı bu şəhərdən, getdi uzaq Brestin keşiyini çəkməyə. Gəncliyi inqilablar qoynunda keçən gənc şair-döyüşçü düşünürdü: "Bizə verilmirdi azadlıq niyə?"

Erməniyə vurduğu bir şapalağa görə qazamatın (qaupvaxta) dadını görən əsgər Süleyman anladı ki,azadlıq verilmir, mübarizələrdə əldə edilir, azadlığın yolları səngərlərdən keçir.

Süleyman Abdulla tam əmindir ki, "Çörək itirənlər çox olsa da, o, Vətənin namına xələl gətirməyib". Ona görə də Vətən qarşısında həmişə üzüağdır:
Döyərmiş qapımı çox vaxt dərd, demə,
Hər gələn kədərə açmadım, Vətən!
Mənə nə deyirsən, de, namərd demə,
Heç zaman döyüşdən qaçmadım, Vətən!..

Ağacdakı quşun qanadlanmasından rəngi qaçan bir çox Vətən sevgisi dəllalları "ölümün ölümü" ilə üzbəüz dayansaydılar neylərdilər, görəsən? "Ölümün ölümü"nü oxumağı bacarsaydı Süleyman Abdullanın ölümə qarşı "soyuqqanlığı"na Əzrayıl da heyrətlənərdi və bağırardı: "ŞAİİRRR!":

İlan kimi fısıldayıb
Lap yanımdan ötüşdü,
Son gücünü toplayaraq
Kolun dibinə düşdü.
... Tez götürdüm o bədbəxti əlimə,
Hərarəti isti-isti axdı əlimə.
Aman, Tanrım,
Əlimdəcə ölürdü.
Ölüm adlı o biçarə
Ölümdəcə ölürdü.
...Lap soyuqdu...
Öldü demək...
Ölməyi də nə pis oldu.
Əvvəl adı güllə idi,
Öldü, dönüb mis oldu...

Süleyman Abdulla Qarabağ qazisi, dostu Bəhruz Məmmədova yazdığı "Yada salma" şeirini ağrısız oxumaq olmur. Siz nələri görmüsünüz, nələrdən keçmisiniz, gözünüzdə od daşımısınız Qazi igidlər?! Bu şeiri oxuyanda sanki səngərdəsən. Hətta xatirələri yada salanda "dil yanır, nəinki dodaq, lap dağ odlanır". Orada "ciyərin yananda qan var içməli, çünki qumquman qanla dolub, hər can bir bulaqdır "qrad"lı tində, yağış qırmızı yağır, soğular gözünün çanağında qan".

Bəhruz kimi gümüşü saçlı gənc Vətən oğullarının şücaətindən bəhs edən bu şeir Qarabağ müharibəsinin yığcam hərbi salnaməsidir:
Üzünü çevirmə uşaq tərəfə,
Qorxacaq...
üzündə meyid rəngi var.
Mərmi kirpiyini qırpma, hər dəfə,
Səngər gözlərindən cəsədlər çıxar.
... Acı gülüşündən tank oda düşər,
Bu top mərmisidir...
futbol oynama.
Mina çəkmələrin ofsayda düşər,
Uçar göy qapıya qıç...
qol...
oynama!..
Və sonda bir misra Qazi Süleymandan, bir misra bəndənizdən:
"Mənə ölüm dərsi keçmə, əfəndim",
Deyirəm dönə-dönə.
Həyat dörd il "ölüm" auditoriyasında "seminar" keçib mənə...
"Canımsan dediyinin aldığı da can imiş",
Saxta Vətən sevgisi qorxağa qalxan imiş...
Şairlərə taleyin payı can ağrısıdır, Qazi qardaşım. "Canın ağrıyırsa, sağsan, deməli"...
Var ol, müdrik İNSAN!..

VAQİF OSMANOV

Analoq.az

скачать dle 10.6фильмы бесплатно


Daha tez məlumatlanmaq üçün yeni Facebook səhifəmizi