Səni harda görmüşəm.



DAŞ “GÖZƏLLƏMƏ”Sİ

Ürəksizə “daşsan” deyib daşın ürəyinə dəymə,
Daş var ki, əsrlər döyüb, başını o daşa döymə.
Daşa versən əməyini heç vaxt səni xar eləməz,
Söz var desən daş əriyər, qəlb var ona kar eləməz.

Adamın unutduğunu daşın yaddaşı unutmur,
Kimsə haqsız daşa tutur, haqsız atılan daş tutmur.
Axar suya yuxu danış, sirrini qara daşa de,
Daş – son mənzildəki dostun, məzarının qardaşıdı.

Bağlı-bağlı qapıları döydüyümüz daşlar açdı,
Daşlar tikdi evimizi, yolumuzdan daşlar qaçdı.
Dostun, yadın səbri çatmır, dərdimizi daş dinləyir,
Bu dünyanın gərdişinə daş ağlayır, daş inləyir.

Çörəyimiz daşdan çıxır, işimiz daşa dirənir,
Bərkiyirik daş oluruq, bəzən daş bizdən imrənir.
Ölür yarpaq da, çiçək də, o yurd yerində daş qalır,
Min ildən qalma daş bizi tarixin yadına salır.


BÖYÜDÜM
Qaldım yollar ayrıcında,
Yolumu seçib böyüdüm.
İçimə dolan ağrının
İçindən keçib böyüdüm.

Düşdüm bir qərib həvəsə,
Üz tutdum işığa, səsə,
Çəkdim başa birnəfəsə
Bu eşqi içib böyüdüm.

Girdim həsrətin qoluna,
Daldım ömrün sağ-soluna.
Dərdi geninə-boluna
Boyuma biçib böyüdüm.

Ruhum yüz kərə talandı,
Misralarda daldalandım.
Köksümdə tonqal qalandı,
Yanmadım, bişib böyüdüm.


* * *
Yenə yuxum qaçaq düşüb,
Bu gecə - dözüm gecəsi.
Yeyib bitirəcək məni
Ömrün ən uzun gecəsi.

Oyanacaq xatirələr,
Elə ki, oyaq biləcək.
Keçmişin künc-bucağından
Kimlər tökülüb gələcək.

Fikrim, beynim tutmayacaq
Bu qədər qonaq-qaranı.
İçindən bir cığal çıxıb
Qarışdıracaq aranı.

Yenə üzü bozaracaq
Gün görməyən ayın, ilin.
Qılıncı qından çıxacaq
Sözünü kəsdiyim dilin.

Ölüb gedən arzuların
Qanı üzümə duracaq..
Bu gecənin şimalında
Bir şeiri ayaz vuracaq.

ŞAİRLƏR
Adil Mirseyidi itirdik...
Min il özünə yol gəlir
Özünü bilənə kimi.
Yüz kərə dirilib ölür
Əcəli gələnə kimi.

Hörümçək kimi tor qurur,
Torunu içinə yığır.
Nə dərd var sinəyə çəkir,
Tüstülənib şeir çıxır.

Dağnan, bulaqnan dərdləşir,
Sıxır qayanın əlini.
Daşa danışmaq öyrədir,
Bilmir kor bəxtin dilini.

Allahın gözü üstündə,
Qəlbində Allah işığı.
Qocaldır, böyütmür Allah
İçindəki saf uşağı.

Sözündən asılıb ölür,
Qoymur sözü boğulmağa.
Bezib köhnəlmiş ömürdən
Ölür təzə doğulmağa.


* * *
Hərə bir şey sayıqlayır
Bu qızdırmalı şəhərdə.
Adamlar öz hayındadı,
Şəhər boğulur qəhərdən.

Yer süpürür buludların
Açılmayan qaş-qabağı.
Elə hirslidir bilinmir
Küləklərin solu-sağı.

Bu şəhər bəxtsiz gözəldir,
Üzü gülür, qəlbi gülmür.
Bər-bəzəkli gəlin kimi
Çəkdiyini kimsə bilmir.

Qırılıb səbr kasası,
Yola çıxıb səbr gəzir.
İçindəki dərdi-səri
Boşaltmağa qəbir gəzir.

SƏN MƏNƏ OXŞAMA, BALA
İstəkli qardaşım qızı Fidana
Oxşadırlar səni mənə,
Sən mənə oxşama, bala.
Bax başımda duman-çənə,
Sən mənə oxşama, bala.

Gecə-gündüz dərd yeyirəm,
Qəm soyunub dərd geyirəm.
Nə qədər tezdi, deyirəm:
– Sən mənə oxşama, bala.

İçində dözümü gizlət,
Sirrini, sözünü gizlət,
Kədərdən izini gizlət,
Sən mənə oxşama, bala.

Nə sürünən kölgəyə bax,
Nə yıxılıb ayağa qalx.
Alov olub zülməti yax,
Sən mənə oxşama, bala.

Cin-şeytandı sağım, solum,
Qoymurlar ki, özüm olum.
Özünü tap, qurban olum,
Sən mənə oxşama, bala.




* * *
Səni xatırlamıram,
Hansı ildə ölmüsən?
Bəxtini hansı daşa
Çırpıb yüzə bölmüsən?

Bu leysanın yuduğu
İzin hansı sənindi?
O çoxdan unutduğum
Sözün hansı sənindi?

Qapqara təbəssümün
Nədən his çəkib belə?
İçində yaxşı nə var
Nə vaxtdan dönüb külə?

Öldür yadıma gəlmir
Səni harda görmüşəm.
İnan ki, xatırlasam
Demək mən də ölmüşəm.

Təranə Turan Rəhimliскачать dle 10.6фильмы бесплатно


Daha tez məlumatlanmaq üçün yeni Facebook səhifəmizi