Bizi izləməyi unutmayın

Şair Osman Sarıvəlli ilə şair Novrüzun deyişməsi

Автор: samsung от 6-06-2016, 17:00
Şair Osman Sarıvəlli ilə şair Novrüzun deyişməsi

Qazax rayonunun Sarıvəlli (İkinci Şıxlı) kəndi tarixən Borçalının Kirəc Muğanlı
kəndi ilə çox yaxın olublar. Bu iki kənd arasında çoxlu qohumluq münasibətləri
var. Qız verib, qız alıblar. Hər iki kənddə görkəmli ziyalılar olublar. Həmin ziyalılar bir-biri ilə çox yaxın və mehriban dost olublar. Azərbaycanın Xalq şairi
Osman Sarıvəllinin Kirəc Muğanlıda çoxlu dostları və qohumları olub. Böyük şair
mütamadi bu kəndə gələr bütün qohumlarını axtarard onların vəziyyətləri və yaşayış tərzləri ilə tanış olardı. Muharibənin qurtarmasının birinci ili tamam olur.
1946-ci ilin bir payaz günləri imiş. Kənd camaati sahələrində əkib-biçdiyi məhsullari soyuqlar düşməmiş yığıb qurtarmağa çalışırdılar. Yeni-yeni camaat özünə gəlirdi, davaya gedənlərin bir qismi qayıdıb gəlmışdi. Bir çoxunun da qara
kağızları gəlmişdir. Bu dövürdə Kirəc Muğanlı kolxozuna bacarıqlı təsərrüfatçı
İskəndər Abdullayev başçılıq edirdi. Payız olduğundan kənddə toy mərasimləri
başlamışdı. Beş il əziyyət çəkən kənd camaatı axır bu günləri çoxdan gözləyirdı.
Bu gündə gözəl ziyalı, mollanəsrəddinçi Həsən Məcruhun evində toy mərasimi idi.
O, qızını öz kəndlərində ziyalı bir oğlana gəlin köçürürdü. Bu gün şair Məcruhun
evində məclisiydi bütün kənd əhli toy evində yığışmışdı. Elə bu vaxtlar soyuqlu bir gündə, axşam üstünə yaxın Xalq şairi Osman Sarıvəlli Kirəc Muğanlıya gəlir. Onun məqsədi xeyli vaxtdı görmədiyi maması oğlu (Borçalıda bibiyə mama deyirlər) İskəndər Abdullayevin yanına dəymək onun vəziyyəti ilə tanış olmaqdı. Kolxozun vəziyyətlə tanış olmaq camaatın güzaranı ilə halı olmaq, bir sözlə Kirəc Muğanlı qohumlarını yaxından gormək idi. O, əvvəlcə uzun müddət burda kolxoza rəhbərlik edən öz maması (bibisi) oğlu İskəndər Abdullayevgilə gəlir. Axam üstü olduğundan naxırdan qayıdan mal qara öz qapılarana gəlir. Şair maması oğlunun həyatına daxil olur, baxır ki, evdə heç kəs yoxdur. Soyuqlu bir hava olduğundan həyətdə olan mal-qaranı sürücüsü ilə dama salıb bağlayır. Sonra evə daxil olur. Baxır ki, südü bişirib ancaq qatıq çalmayıblar. Tez çalasını tapır ilıq südü qatıq çalır.
Bərk açdığından özü çörək pendir alıb yeyir üstündən də bir dolça su içir. Sən demə şair ən çox ərk etdiyi maması oğlunun evinə xəngəl yeməyə gəibmiş. Bir
xeyli gözləyir görür ki heç kim gəlməyir. Bərk dilxor olan şair götüb qələm-kağızı
maması oğlu İskəndərə belə bir şeir yazır:
Yenə unutmadım səni,
Yada saldım ay mama oğlu.
Abad olmuş evinizdə,
Qonaq oldum ay mama oğlu.

Bu kəndin ayaz-boranı,
Bürüyüb dağı-aranı,
Qapınızda mal-qaranı,
Dama saldım ay mama oğlu.

Çıxıbdı bu kəndin adı,
Damağımda qalıb dadı,
Çörək-su verən olmadı,
Özüm aldım ay mama oğlu.

Evinizdə qonağıq biz,
Axşama tək gözlədik düz,
Gördüm soyumuş südünüz,
Qatıq çaldım ay mama oğlu.

Qışın bu ayaz günündə,
Kəsmədiniz iki kündə,
Muğanlıda bircə gündə,
Lap qocaldım ay mama oğlu.
Şair şeiri stolun üstünə qoyub çıxıb gedir. Axşamdan xeyli keçmiş İskəndər müəllim evə gəlir baxır ki, mal-qara yerinə bağlanıb. Çox təccüblənir ki, bunu kim edə bilər. Tələsik evə daxil olurki isti paltosunu çıxartsın. Bu vaxt stolun üstündə bir kağız görür, baxırkı şeirdi, götürüb oxuyur. Biləndə ki, dayısı oğlu Osman bura gəlib onu tapmayıb lap dəli olur. Müharibə olduğundan bir il olar ki, onu görməyibmiş. İndi gəlib onu tapmadan çıxıb getməsi İskəndəri çox məyus edir.
Gecə bir təhər yatır. Sabah tezdən durub qonşu Qaçağan kəndinə gedir həmikarı kolxoz sədri Muxtar Qara oğlu ilə görüçür, başına gələn hadisəni ona danışır. Mxtar kişi ona məsləhət görürkü şair Novruzun yanına getsin bu şeirə bir qabaqlama yazdırsın. İskəndər axtarıb şair Novruzu tapır hadisəni necə olmuşdu
ona nəql edir. Novruz müəllim bir az tərəddüd edir böyük şairə necə cavab yazsın.
Sonra üzünü İskəndərə tutub iki gün vaxr istəyir. İskəndər Abdullayev razılaşıb
geri Kirəc Muğanlıya qayıdır.
Novruz İbrahim oğlu İsmayılov (Şair Novruz) 1917-ci ildə anadan olub. Qaçağan
7-illik məktəbini qurtardıqdan sonra o 1938-ci ildə Borçalı türk pedaqoji texnikumunu bitirmişdir. Müharibə içtirakçısıdır, hərbi xidmətinə görə bir çox
orden və medallarla təltif olunmuşdur.
O, 1954-cü ildə Azərbaycan Dövlət Universitetini bitirib. O, ali təhsil alandan sonra Gürcüstanın Saqareco rayonunun Yor Muğanlı orta məktəbində əvvəl müəllim, sonra tədris hissə müdiri işləmişdir. Novruz müəllim iki il burda işlədikdən sonra
Qaçağan orta məktəbində öz müəllimlik fəaliyyətini davam etdirmişdir. O, müəllimliklə yanaşı həm də bədii yaradıcılıqla məşğul olmuş çoxlu ictimai-sosial məna
daşıyan gözəl şeirlər yazmışdır.
Novruz müəllim, şairliklə, müəllimlikl yanaşı həm də gözəl rəssamdır-memardır
desək heç də yanılmarıq. Ona el arasında “usta Novruz”da deyirlər. Onun qəbir daşları üzərində düzəltdiyi müxtəlif memarlıq nümunələri çox tədqirəlayiq bir hal
kimi qəbul olunmuşdur. Qaçağan kənd qəbristanlığında, elıcə də qonşu kəndlərin
qəbristanlığında Novruz müəllimin yüzlərlə memarlıq nümunəsi var. Pərioğulular
nəslinin böyük bir nümayəndəsi kimi Novruz müəllim bir şair-rəssam kimi ətraf
bölgələrdə böyük ad şıxardaraq elin-obanın hörmətini qazanmışdır. Ona görə də
o dövrdə bir el şairi kimi tanınan Novruz müəllim Osman Sarıvəllinin şeirinə cavab yazmağa özündə çürət tapır:
İki nəfərlə sən bizə,
Oldun mehman ay dayı oğlu.
Qoşduğunuz tərifləri,
Bildi hər yan ay dayı oğlu.

Bu kəndin ayaz- boranı,
Sevmir soyuqdan qorxanı,
Sənin kimi növcavanı,
Etdi giryan ay dayı oğlu.

Almayaydın bu bərbadı,
Tanrı vursun pis arvadı,
Nə yedin ki, bilən dadı,
Oldum peşman ay dayı oğlu.

O, zaman ki, südüm bişdi,
Xəyalından nələr keçdi,
Qatıq meylinəmi düşdü,
Eylə bəyan ay dayı oğlu.

Əyər düşsə meylinizə,
Unutmayın gəlin bizə,
Qonaq olun süfrəmizə,
Küsmə dayan ay dayı oğlu.
Şeir, Osman Sarıvəlliyə çatan kimi, dərhal Kirəc Muğanlıya maması oğlu
İskəndərin evinə gəlir. Şair ona cavab yazan oğlanı axtarır. Novruz
müəllimi və elin sayılıb seçilən ziyalılarını, ağsaqqallarını bura dəvət edirlər,
böyük məclis quruluq və küsülülər, dayı oğlu, mama oğlu qucaqlaşıb,
öpüşüb barışırlar.


Səyavuş Uyğun,
Şair-publisist
zim.az

Kəlağayı - Nigar İlhamqızının HEKAYƏSİ

Автор: samsung от 6-06-2016, 01:47
Kəlağayı - Nigar İlhamqızının HEKAYƏSİNəfəs almaq, belə artıq çox çətindir bundan sonra…..Bu nərdivanlar kimə nə qismət, tale bəxş edəcək deyə, düşünsə də, əsas olan “nəfəsimi dərə bilsəydim”dir!

Nə acılar görmüş – kasıblıq, acı, həsrət... Ümüdləri çox, gözləntiləri az.. İndi də bunumu dərd edəcəkdi? Bəs deyilmi? Ya həyat eləcə onun qəlbiylə əylənməyi, onun qəlbində əylənməyi çox sevir?,....İstəmədilər gəlib Bakıda təhsil alsın.. İstəmədilər Şahbaz bəy demişkən ”qamışlıq” dan qurtula canı... Canı qurtula..Canı bir dəfəlik qurtula.. Cana yığılmışdı...

Kənddən ümidlər və bircə kəlağayı gətirmişdi. Burada kəlağayının qiymətini, haqqını kim verəcəkdir? Kim düşünərdi ki, niyə kəlağayı?

Otaqda bir pəncərə vardi. Yarım açıq şəkildə. Havası ağır idi otağın. Dərdi kimi, acısı kimi. İlk dərs günü çətin gəldi ona. Boğulurdu düşüncələrin əlində. Sanki öz boynundan asardi özünü. Yorulurdu. Tək idi artıq. Ata itkin, qardaş yox, ana zavallı. Bir tək qorxusu-sevgisi. Onun gəlməyinə narazı olan sevdiyi. Canavarlarla dolu şəhərdə yem olmaqdan qorxurdu. Kənddə isə ümidlərinin, arzularının əlində can verəcəkdi... Bitirməliydi bu kolleci. Tibb bacısı işləmək, yaralara məlhəm, acılara həmdəm olmaq istəyilə gəldi. Ağ xalat idi xəyalı ağ gəlinlikdən çox. Sıxılırdı. Kimi vardı ki, kimə sığınacaqdi ki. Dəniz istəyirdi. Sadəcə vahiməli dəniz.

Dərdini danışsın. Onunla hesablaşsın. Ya qoynunda yer versin, ya sahilində. Uyumaq, üşüyəndə dalğaların xatirələrini üstünə çəkib sadəcə uyumaq istəyirdi... Eşitmişdi dənizə hər kəs ürəyini boşalda bilir. Dəniz dostdur. Dəlisovdur, coşub -daşan, amma, vəfalı dəliqanlıdır. Dəniz də qısqandı. Onun dilindən sevgi kəlmələri eşitdikcə, coşdu dəniz. ”Suus” deyərək, coşduqca dəniz sanki, hiss edirdi qızcığazı. Bəs mən nə edim? Mənim gerçəkləşdirməli olduğum xəyalım var. Mane olma, dəniz. Sus! İstəmirəm geri qayidam. Hər şeyi orda qoyub gəldim. Ürəyimi də. Mən bu nərdivanları qalxmaq üçün çox düşündüm. Enməməyi nəzərə alaraq. Mənə qollarını aç. Yer ver qoynunda. Ya sənin qoynuna, ya arzularımın qoynuna atılmaq istəyirəm. Mənə sahib çix, dəniiiz. Gümanım sənədir.. Heç kimim yoxdur. Bu şəhər udmasın məni, yem etməsin məni. Mənə yer ver qoynunda. Dostlaşaq. Ürəyimi burada qoyub gedəcəyəm. Yüküm çox ağırdı başa düş. Həyat məni yordu. Günçıxandan günbatanadı yolum. Gəlməsin o. Dənizi hədiyyə verərəm ona. Ancaq arzularımı yox.

Sübh yeri ağardı. Yenə həmin otaq. Tanımadığı tanışlar. Kimisi gülür, kimisi danışır. Mən nə edəcəyimi bilmədən necə yaşayacağam? Arzularımın bir addımlığındayam. İmtina etmək istəmirəm-ağ xalatdan. Ağ günlərimin müjdəçisidir-ağ xalat. Bu xalatın üzərinə ləkə salmayacaq qədər müqəddəs libas kimi qoruyacağıma da əminəm.

Qapıda qaraltı göründü. Boynundakı kəlağayı onu əməllicə ələ verdi. Qorxduğu başına gəlmişdi, arzuları başına gəlməzdən əvvəl.
-Sən geri qayıtmalısan mənimlə.

-Yox, mən geri addim ata bilmərəm...Əziyyətlərimin qarşılığı, mükafatıdır bu. Kimsə mənimlə əziyyət çəkmədi. Xahiş edirəm, çıx geet. Mən qoşulub arzularıma susaraq yaşamaq üçün gəlmədim dünyaya. Həyatı bacardığım kimi yox, arzuladığım kimi yaşamaqdır arzum. Ya kömək et, ya mane olma.
-Gəl gedək, qatara bilet almışam. Kəndə qayıdacağıq. Sən burada qalmayacaqsan.

Gözündə yaş, arzuları nərdivandan yerə çırpılmış şəkildə qatara doğru getdi. Qarşı çıxmaq istəyi alınmadi. Yorulacağını bilirdi. Anlamayana nə isə başa salmaq –kor insana rəngləri anlatmaq qədər çətindir. Kəlmələrə heyf. Dəniz kimi susmaq lazım. Qorxulu olan da dənizin susmağıdır.

Dəniz bu gün ozündə deyildi. Özünü qayalara çırpırdı. Sanki insanlardan daha həssas idi qızcığaza qarşı. Hər yanı onun xatiriəsi ilə doludur. Xatirələrlə dolu dalğalar yükünü necə boşaldacağını bilmirdi, elə heyy qayalara çırpılır. Dəniz bilirdi ki, nə etsə də xatirələrdən canı qurtulmayacaq. Hamilə qadın kimi dünyaya gətirdiyi körpəsinin qeydinə yenə özü qalmalı olacaqdı. Körpəsini nə zamana qədər qayalara çırpacaqdı ki. Dayanmalıydı. Durulmalıydı. Yenidən xatirələrdə doğulmalıydı... Getdi o pəri. Əli çatmayan, gümanı yetməyən yerə. Pənah gətirmişdi dənizə...Ondan ümüd istəyirdi. Dəniz də soyuqqanlığı günü etdi qızcığazın ümüdlərinə. O andan bitdi hərşey..

Qatara minmək zamanı yetişdi. Onun xatirələri dalğalardı. Ona baxmağı istəyirdi sadəcə. Dənizdən hesabmı soracaqdı? Bəs qoynunda yer verəcəkdi, ya sahilində yer ayıracaqdı. Nə oldu? Kəlağayının gəlişi anlamlıydı. Bir umüd, bir güman, bir həya idi.

Qatardan bəy-gəlin vağzalı sədalarıyla enirdi. Bu qatar kiminə xoş ümüd, kiminə çarəsizlik bəxş edir. Son mənzilə çatmaq hər şeyin sonu demək deyilki. Kiminə son görünən yer-kiminə başlanğıcdır. Kəlağayı da başlanğıc idi. Anlamı böyük idi onun üçün. Demək ki, kəlağayını başlanğıclara bəxş etmək lazım daha... Burax, bu kəlağayını. Burax, gedib başlanğıc gətirsin. Son olmasın hec nə bu həyatda. Kəlağayını bağışla. Bağışla , bitirməsin arzuları. Talelərin, arzuların başlanğıcıdır –kəlağayı. Anlamı böyük idi, arzuların başlanğıcı idi. Bu inamı məhv etmə!!! Bu qorxuyla bacarmazsan, daha.

Gün həmin gündür, məkan da eyni. İndi kəlağayı birinin arzularının bitdiyi anda, birinin arzularına işiq salacaq. Gənclərə utanaraq yaxınlaşıb, kəlağayını gəlinin üzünə atıb getdi....

Əsas odur ki , kəlağayı –hər zaman ən gözəl hisslərin başlanğıcı olsun. Birini ötürən, birini yetirən, birini bitirən qatar...

Nigar İlhamqızı

BARAT VÜSAL

Автор: samsung от 2-06-2016, 19:00
BARAT VÜSAL

MƏN AYAĞA QALXACAM

Əriməli, yanmalı pərvanələr şam üçün,
Bu sözlər qanun olsun gərək hər adam üçün,
Dizinizə döyməyin, qan verən yaram üçün,
Mən ayağa qalxacam,
yarama torpaq tökün!
Gərək bu gün poladdan qolum-qanadım olsun,
Vətənin dar günləri məhşər saatım olsun!
Vətənin qarşısında bu əsgər andım olsun,
Mən ayağa qalxacam,
yarama torpaq tökün!

Bəsdi deyib-ağladım, yoxdu bir kəsim deyə,
Qoymaram borclu qalıb ruhum tələssin göyə?
Anamın göz yaşları bir yolluq kəssin deyə,
Mən ayağa qalxacam,
yarama torpaq tökün!

Bu səs əsgər səsidi, ürəkdən gəlir, bilin!
Yatmış baxtım, iqbalım, oyanıb gülür, bilin.
Qoy o qız da durmasın, elə boynu bükülü,
Mən ayağa qalxacam,
yarama torpaq tökün!

Qan itirə-itirə elə bil qan tapmışam,
Allahdan nazil olan Quran, iman tapmışam.
Bütün dərdləri yenən təzə dərman tapmışam,
Mən ayağa qalxacam,
yarama torpaq tökün!

GƏL QAYIDAQ
KÖNLÜMÜZƏ

Bu dünyaya nahaq baxdıq,
Öyümüzü nahaq yıxdıq.
Könlümüzdən nahaq çıxdıq,
Gəl qayıdaq könlümüzə.

Deyirdin, gül yerdə olur,
Nə olur, güllərdə olur.
Allah könüllərdə olur,
Gəl qayıdaq könlümüzə.

Çaylar axıb Kürdən keçir,
Minlər gəlib birdən keçir.
Əsl yol könüldən keçir,
Gəl qayıdaq könlümüzə!

Çəməndə şehə bataqmı,
Dumanda, çəndə itəkmi?
Qovub, kəpənək tutaqmı,
Gəl qayıdaq könlümüzə!

Özümüzü məhv etmərik,
Özümüzü dəfn etmərik.
Bir də belə səhv etmərik,
Gəl qayıdaq könlümüzə!

HÜSEYN CAVİD

Автор: samsung от 30-05-2016, 17:00
HÜSEYN CAVİD

ŞER MƏFTUNU

Pürhəvəs şerə mübtəla bir qız,
Nura aşiq sevimli bir yıldız.
Kəndi bir şer-pürməlahət ikən,
Şerə bilməm bu incizab nədən?!
Daima gözlərində şer oqunur,
Gəliyor iştə, həm də pək məsrur...
Göydən enmiş mələk kibi pürnur,
Göyə çıqmış bəşər kibi məğrur...
Bu nə fitrət! Nə hali vəcdəfruz?
İştə hər bir ədası taqətsuz.
Nə qədər şairanə bir sima!
Həp gözəlliklər onda cilvənüma...
Bir həzin kölgə var o saçlarda,
Gecə qoynunda bəsləmiş guya.
Nə müəlla bəşər? Nə nazlı mələk!..
Göydən əsla ayırmıyor gözünü,
O bir afət, o bir sevimli çiçək
Ki, öpər pənbə dalğalar yüzünü.
Ona biganədir cahanda kədər,
Daima şux, daima dilbər...
Hüsnü eşq eyləsə təcəssüm əgər,
Böylə bir qız qiyafətində gəzər.

İstanbul

MƏMMƏD ARAZ

Автор: samsung от 26-05-2016, 21:30
MƏMMƏD ARAZ

VƏTƏN MƏNƏ OĞUL DESƏ

Buyruqlara sığışmayan inaddım,
Çox qanadlar yorub salan qanaddım.
Ulduzlara barmaq silkib, daş atdım;
Nizamlara baş əyməzdi nizamım.

Qayaları haçalardı qüdrətim,
Buludları parçalardı qüdrətim
Şimşəkləri qıçalardı qüdrətim,
Yorulanda nur mizrablı ozanım.

O selablar seləliyim yalanmış,
Ötən günlər çalağanmış, çalanmış.
Bircə kövrək xatirələr qalanmış,
Onu da ki, ha çevirim, ha sanım...

Vətən mənə oğul desə nə dərdim,
Mamır olub qayasında bitərdim.
Bu torpaqsız harda, nə vaxt, nə dərdim --
Xəzanımdır, xəzanımdır, xəzanım.

Dünənimi döşdən asan deyiləm,
Dünənimə qəbir qazan deyiləm.
Ürəyimsiz kəlmə yazan deyiləm,
Nə qədər ki, öz əlimdi yazanım.
1970

Məni də öyrədibdi baxışla danışmağa

Автор: analoaz от 25-05-2016, 21:00
Məni də öyrədibdi baxışla danışmağa
Şeiriyyətlə öyünür poeziyanın Səması! Gülnar adınızla, Səma təxəllüsünüz ruhunuzun təqdimatçısıdır. Bu isimlər baş-başa olanda sanki poetik ovqat yaradır, şeirə çevrilirsiniz - qaranquş qanadlı... İndiyə kimi səni oxumadığım üçün xəcalət çəkdim. Sən ki ucsuz-bucaqsız göylərin ənginliklərindən qanad çalıb bizə doğru süzüb gələn mələksənmiş – Gülnar adlı, Səma donlu...

Deyirsiz ki, “ruhunuza sağlıq”, “siz yazmaqda cəsarətlisiniz…” Ruhuma sağlığı nəğməli dilinizlə, şeiriyyətinizlə verirsiniz. Haqqınız var! Kitabınla, əslində, sənin özün, ruhun, canın və qanından yoğrulmuş ifadələrinlə, duyğularınla hər gün, hər saat, hər an üz-üzəyəm, amma söz-sözə gəlməyə cəsarət eləmirəm, zəif fikirlər söyləməklə poetik dünyanıza kölgə salacağımdan qorxuram!

Sevənlər yaradır eşq dastanını,
Bu eşqin ən gözəl gülüstanını,
Sevgi də möhtəşəm xanimanını
Səmanın qoynunda qurmaq istəyir...

Allah! Allah! Bu bəndə necə bənd olmayasan?! Elə bu an göylərdən, səmadan gələn “ləzzətli əzab…” - könlümə dolur. Sanki ilham pərisinin səsidir, qələmlə, duyğularla baş-başa qaldığımın şahidinə çevrilir. Deyirəm ki, səmanın qoynunda xaniman qurmaq asan deyil. O qoyunda - cənnətdə nəinki taxt-tac qurmaq, orada qul olmaq da şərəfdi, əgər könlün qapısı açıqdırsa… “Ləzzətli əzab da gözəldi axı” - bunu sən deyirsən.
İlahi səs yenidən könlümə hakim kəsilir:
- Səma bənim…
Dilim-dodağım təpiyir. Birtəhər dillənirəm ki, kimsə duymasın, eşitməsin söylədiklərimi:
- Onun qoynunda taxt-tacı Sən qurmusan. Bəs mən harda qurum - necə qul olum?
- Gərək göyün yeddinci qatından yıxılmaqdan qorxmayasan...
- Qorxmuram. Dağlardan qopub gəlmişəm.
- Dağım çəkilməz, çəkilməz...

Dağ boyda dərdim dilimdən üzüldü - misralara düzüldü: “Əlim yetmir sürtəm üzüm, Xınasına o dağların. Qurban ola bilərəmmi, Sonasına o dağların?!” Könlümün göylərini duman aldı, çən aldı. Dağlardan ötrü çəkdiyim həsrət alova dönüb özümü yandırdı, tüstüm başımdan çıxmadı, gözlərimə dolub yaşartdı. Səsin idi, yoxsa nəfəsin, bilmədim, amma sən idin deyirdin:

Sən mənim könlümə səmadan endin,
Ülvi məhəbbətin yaşadır məni...
İtirdim dünyanın nemətlərini,
Onun əvəzində mən tapdım səni.

Gör necə tapıbdı səma gözəli istədiyini? Orada ancaq ruhu, canı, duyğuları saflar qərar tuta bilər. Bu saflıqdan könlümüzə, gözümüzə nur paylayır, şair xanım...

Hər bir yaradıcı kəsin söz dünyasında xüsusi, onu riqqətə gətirən, düşündürən, incidən, əzən və sonda rahatlıq verən bir mövzu olur ki, onu oxucularına çox tez tanıtdırır və oxudur. Son illərin ədəbi aləmində çeşid-çeşid kitablar buraxılır ki, bu, ilk baxışdan təqdir olunasıdır. Çünki illərlə xalqımızın istedadlıları senzuraların paslı qıfılı altında saxlanılıb. Amma o da var ki, həmin “bolluğun” içərisində Baş Sözün yanında boş sözlər də az olmayıb. Əlbəttə, belə “külliyyat”lar Azərbaycan ədəbi aləminə daxil ola bilməz, çünki həmin “əsər”lərin “müəllif”ləri xalqımızın Söz salnaməsini yaratmaq və qorumaq məsuliyyətində və qabiliyyətində deyillər. Sözün yaradıcısı İlahi olduğundan, onu qorumaq da ruhən, qəlbən göylər səltənətinə bağlı olanların payına və qismətinə düşüb. Bu, əlbəttə, şərəfli missiyadır... Bu cür söz keşikçilərimiz zaman-zaman barmaqla sayılacaq qədər olsalar da, yaddaşlara yazılıblar, klassikləşiblər. Onlara qısaca belə ad vermək olar: ədəbi söz mülkünün sahibləri.

Bu fikirlərimin də ünvanı söz adamıdır. Həm də elə söz adamı ki, qələmində ifadələr inci kimi düzülən, bulaq suyutək süzülən, ruhu ilə baş-başa qalanda dalğalanan dənizə, əsən mehə və hərdən də dağ-daşı vahiməyə salan şimşəyə, coşqun çaya bənzəyir. Sizə elə gəlməsin ki, şairlər yalnız dərdlərini çözələmək üçün könlünü sözə verir, qətiyyən! Məhəbbət onun da lirikasının baş qəhrəmanıdır: “Səma məhəbbəti ən ülvi hissdir, Sevgisiz səma da dumandır, sisdir. İstərsən könlümü özündən küsdür, Bu sevgi qəlbimi tərk etməyəcək”.

Maraqlıdır ki, Gülnar Səmanın yaradıcılığında yalnız aşıq ədəbiyyatı nümunələrinə deyil, həm də və nə yaxşı ki, poeziyanın əksər janrlarında qələmə alınan şeirlərə rast gəlirik. O, əruz, heca və sərbəst vəznlərdə özünü sınağa çəkmir, sadəcə, duyğularını cilalayır, fikrini lirik ricətlərlə çatdırır:

Ürəyimin incə teli qırıldı,
Qəlb evimdə eşq varağım cırıldı.
Vuran könlüm eşq oxuyla vuruldu,
Onsuz da sevdadan təmənnam yoxdu.

Sözün də, təbiət kimi, rəngləri var: al-qırmızı, sarı, yaşıl, lap anamın yuxusuz gecələrində yorğun qolları, döyənəkləmiş barmaqları ilə toxuduğu xalı-xalçalarda, gəbələrdəki kimi... Təbiətin rəngləri ilə köksümüzü hördüyümüz illərdə heç onların əlvanlığını o qədər dərk eləməmişik. Qəlbi poetik duyğulu insanın qəribə bir dünyası var: ümidsizləşəndə, qəlbini qəm-kədər, sevinc çulğayanda təbiətə üz tutur: gözəllikləri yaşayır, hisslərini digərləri ilə – oxucularla bölməyə tələsir. Çünki tutumlu poetik deyimlərdə təbiət gözəlliklərinə çulğanmış insan mənəviyyatı, fərdi fəal düşüncələri boylanır. Hisslərin təbii axarında meşələr pıçıldaşır, çiçəklər öpüşür, qayaların göz yaşının ətri bulaqlardan dadılır.

Söz adamlarının qəlbini çağlayan, qaynayan bulağa - çeşməyə bənzədənlər səhv etməyiblər. Bulaq suyu yerin təkindən necə süzülərək saflaşıb çıxırsa, Söz də, əsl və kamil ifadə də beləcə doğulur, müəllifinin ürəyinin cövhərindən, qəlbinin nurundan, duyğularının süzgəcindən qaynayıb-daşır. Deyirlər ki, Söz insan ömrünün məlhəmi olduğu kimi, həm də onun qənimidir. Qələm və Söz adamlarının ürəklərinin etibarsızlığı - sahibini yarımənzil qoyması da buradan qınağa gəlir. Ədəbi mühit, adətən, mədəniyyət mərkəzlərində formalaşsa da, unutmaq olmaz ki, bölgələrimizdə yaranan söz sərvəti əsl bulaq suyu, dağ havasıdır...

Budur həmin gənc qələm sahiblərindən birinin – şairlər yurdu Qazax mahalının əsrarəngiz təbiətli, gözəllər məskəni, aşıqlar yurdu kimi tanınan Tovuz bölgəsində boya-başa çatan Gülnar Səmanın içindəki söhbətləri dinləyirəm. O danışmır, ruhu poetik dillə bizə bir şair gözəlin könül çırpıntılarını pıçıldayır.

Şair Dəmir Gədəbəylinin təbirincə desək, Gülnarın Vətən və Torpaqla bağlı şeirlərində də, məhəbbət dolu lirika var: “Bir adına min bir tərif yazılmış, Səfalı, tərifli məkandı Tovuz. Köksündə min şəfa bulağı qaynar, Hər otu dərmandı, loğmandı Tovuz”. Bu şair xanım “İçimdəki söhbətlər”ə qonaq olan oxucularına müxtəlif janrlı poeziya nümunələrindən bir çələng hörür:

Harda, nə vaxt, necə
itirdim səni
yada sala bilmirəm.
Mən sənsiz olsam belə,
sən mənsiz məhv olarsan,
hərraclıq da deyilsən,
satın ala bilmirəm.
Mən sənə “Sən” deyirəm,
axı, sən ki özümsən.
Mən bacara bilməsəm,
məni əvəz eyləyən
sən yeganə dözümsən.
Səninlə vuruşuram,
amma bütün zərbələr
bir hədəfə dəyir ki,
o da məndə qurtarır.
Mənlə ruhum ayrılıb,
hərə öz sürüsünü
düşüncə otlağımda
bildiyitək otarır.
Bəs sən kimsən,
mən kiməm?!
Məni şəfasız qoyan,
səni mənə yetirən
çarəsiz bir həkiməm.
Vurulan da, vuran da
mənə tuşlanıb nədən?!
Özgələri kəşf edib,
mən özümü itirdim
heç özüm də bilmədən.

Bayatı kimi, fikri dörd misrada (bir bənddə) ifadə eləmək şairlərin qüdrətinə sığınır. Gülnar Səmanın da poetik ovqata köklənəndə yeddiliklərdən bəhrələnməsi onun ədəbi janrlara bələdçiliyindəndir. Maraqlı cəhətlərdən biri də odur ki, gənc qələm sahibinin yaradıcılığında səmaya bağlılıq, ənginliklərdə pərvazlıq diqqəti daha tez çəkir: “Əbədilik verdilər, Səmada şəhidlərə. Baş əyərək söyləyir Səma da şəhidlərə”.
Poeziyanın Səması haqqında özündən yaxşı heç nə deyə bilməyəcəyimi anlayıb, fikrimə şairin elə bu ad ilə yazdığı bir gəraylısı ilə nöqtə qoymaq məcburiyyətindəyəm, əlbəttə, köksündə qaynayan Söz bulağının daim çağlayacağına, ruhumuza, duyğularımıza dağ havası, saz havası ilə sığal çəkəcəyinə əminliklə:

Sevgi donunu geyinir,
Qəlbi ilhamla döyünür.
Şeiriyyətlə öyünür
Poeziyanın Səması.

Məhəmməd Nərimanoğlu

Işğal altında qalan şair məzarı

Автор: analoaz от 24-05-2016, 21:00
Işğal altında qalan şair məzarı
Yeniyetməlik çağlarımdan yaddaşımda ilişib qalmış bir imza var. Ənvər Rza. Xatırlayıram, 1991-ci ildə şair Məmməd Aslan adaşı Məmməd İsmayılın nəşr etdirdiyi “Gənclik” jurnalında onun haqqında “Quzeydə qar sulandı” adlı nisgilli bir yazı yazmışdı. Onda artıq Ənvər Rza dörd il idi ki, fani dünyadan köçünü sürüb getmişdi.

O, Kəlbəcərdə doğulmuşdu. Beynimdə bir topa ağlı-qaralı fikirlər dolaşır. Cəmi 48 il ömür yaşamış bir söz adamının məzarı da Kəlbəcərdə qaldı. İndi onun məzarına əlimiz çatmır, ünümüz yetmir. Amma şeirləri əlimizin altındadır. Bir də Məmməd Aslanın dost itkisindən doğan ağrıyla yazdığı o yazı... Həmin yazıdan bəlli olur ki, Ənvər Rza olduqca həyatsevər, emosiyalı, kövrək bir adam imiş.

Ənvər Rza 1939-cu il martın 3-də Azərbaycanın Kəlbəcər rayonunun Aşağı Ayrım (Binə) kəndində anadan olub. Orta məktəbi qızıl medalla bitirib. Azərbaycan Dövlət Pedaqoji Xarici Dillər İnstitutunun ingilis dili fakültəsində təhsil alıb. Sonralar həmin institutda müəllim, baş müəllim, kafedra müdiri, dosent vəzifələrində işləyib. Ömrünün sonunacan həmin institutda çalışıb. Şekspir, Bayron yaradıcılığından tərcümələr edib. 1987-ci ildə dünyasını dəyişib.

Məmməd Aslanın “Quzeydə qar sulandı” yazısından:

“Yazıçı” nəşriyyatına heç olmazsa, on gündə bir gələrdi. İş yoldaşlarım onun ürəkdən söhbətinə, kəndçi şirinliyini saxlayan danışığına möhkəmcə alışmışdılar. Təbrizli qardaşlarımızdan Məmmədəli Müciri və Əyyub Həmidi o, gəlməyəndə məndən çox narahat olurdular. O dəfə xeyli vardı başı ötmürdü. Bir də gördüm Məmmədəli bəy Ənvərin öz misrası ilə intizarını bildirir:

Təbrizin yolunda həsrət kişnədi...

Sonra da Əyyub kişi özünəməxsus bir ustalıqla söhbətə qoşuldu:

- Bu kişnərtini dayandıracaq adam niyə gəlmir axı?

Artıq zəng çalası oldum. Kimsə cavab vermədi. Beş-on dəqiqə keçməmişdi, Ənvər qapıdan girdi. Qapıdan girincə zarafata başlayan, şirinliyi ilə ovqatları bir andaca qanadlandıran Ənvər yoxa çəkilmişdi. Mənimlə görüşməmiş Təbriz həsrətlilərinin hüzuruna getdi. Salam-səfadan sonra kövrəlmiş bir səslə: - Qəlbinizə dəyən bir kəlməm olubsa, bağışlayın məni... Axırıncı görüşümüzdü... – dedi. Sonra mənim yanıma gəldi. Əl verməyi unutmuşdu. Fərqinə varmadım.

- Gedək, Sabir Rüstəmxanlı ilə də halallaşım...

Aşağı düşdük. Sabirlə birlikdə onu yola salırdıq. Dolmuşdum, amma yanında ağlamaq istəmirdim.

...Səhərisi Sabirlə birlikdə Ənvərgilə getdik. Bir gün sonra onu Moskvaya, müalicəyə aparacaqdılar.

...Həmin gün bizə qədər Xarici Dillər İnstitutuna gedib dərs dediyi bütün qrupları bir auditoriyaya yığıb, eynən nəşriyyatda elədiyi kimi, hamıyla halal-hümmət eləmiş və bir ömrün axırıncı monoloqunu söyləmişdi.

...Təzəcə oturmuşduq. Narahat-narahat üzümə baxdı:

- Məmməd, çantanda diktofon varmı?

- Var.

- Sən canın, qur, ağlıma gələn bir-iki şeirimi deyim. Bilirəm, səsim yadına düşəcək...

- Ənvər, özünü ələ al.

- Neynirəm ki? Qur, sən canın, qur.

Ölümlə əlləşən üzgün şeirlərini oxuyurdu”.

Sonra Ənvər Rza əlindəki içi dolu qovluğu Məmməd Aslana verib və deyib:

- Bundan başqa bu yazıqlara (ailəsini nəzərdə tutur) heç nə qoyub getmirəm. Nəşr etsəniz, yenə bir-iki ay güzəranları babat keçər.

“ – Ənvər...

Dillənən Sabir idi. Amma təsəlliyə söz tapmadı. Ölümün astanasına üz tutub irəliləyən dostumuz sanki içində şüşə çiliklənə-çiliklənə qulağımızda qalacaq sonuncu söhbətini çözələyirdi:

- Bu, bir qorxaqlıqdan irəli gəlmir. Dədə-babadan üzübəri bu cür nisgilli tale yaşamışıq. Atamız bizi yetim qoyub getdi. Mən də bu çolun-cocuğu... Özü də gündəlik ruzi qazandım onlara, ayrı heç nə artıra bilmədim... Eləcə qursaqlarını halallığa öyrətdim...

Bir ay sonra Ənvərin o boyda zəngin və işıqlı dünyası Moskvadan bir tabuta sığışıb Vətən torpağına qayıdırdı”.

Son vaxtlar Kəlbəcərə tez-tez gedirmiş. Anası ümidsiz xəstə olduğundan yarı canı ordaydı. Deyirmiş ki, Ənvərin çiynində qəbirə gedim. Amma taleyin işinə bax ki, əcəl oğulu anadan əvvəl alıb apardı. Anasını itirmək qorxusuyla yaşayan şair yazırdı:

Quzeydə qar sulandı,
Ürəyim qarsılandı.
Yaz gəlməyib, yalandı –
Anamsız da yaz olar?!

Ənvər Rzanın poeziyasının kökü bayatıdan, qoşmadan su içmişdi. Özü də bayatılar yazırmış. O nümunələri Sarı Aşığın bayatılarından seçmək olmur:

Acarı,
Kirpiyin-bəxt açarı,
Dodağın-ballı pətək,
Dodaqlarım-ac arı...

Və yaxud:

Yastığında,
Xəncərin yastı qında.
Xəyalıma yer elə,
Uyusun yastığında.

Bugünkü müasir şeirimizin ulu babası olan bayatılara indi çox adam barmaqarası baxır. Amma yuxarıda örnək gətirdiyim iki bayatı XX əsrin bayatılarıdır və kim deyə bilər ki, bu bayatılar köhnədi?!

Havalar tutqun, çiskinli olanda canım ağrıyır. İndi qafiyə ilə işləyən beynimə dinclik vermək üçün məqam axtarıram. Rahatlıq vaksini tapa bilmirəm. Düşünürəm ki, bəlkə elə Ənvər Rzanın bayatılarını, gəraylılarını oxuyum? Buludların üstündən yunan allahları kimi məni seyr edən şairin nüfuzedici baxışları altında ətrafdan, məni əhatə edən aləmdən ayrılıram.

Səni görüb dayanmışam nitqi lal,
Süzgün baxma, kirpiyini yavaş çal.
Gözlərinin qarşısında, ay maral,
Təkcə mən yox, hər kim olsa, baş əyər,
Elə baxma, gözlərinə göz dəyər.

Dikilibdir təkcə sənə gözlərim,
Sanki baxır aya, günə gözlərim,
Vurulubdur gözlərinə gözlərim.
Məhəbbətin ilk sözünü göz deyər,
Elə baxma, gözlərinə göz dəyər.

Beynimdə bir topa göyqurşağı kimi rəngarəng fikir icazəsiz-filansız, elə qoşmanı pıçıldadığım sürətlə fırlanmağa başladı. Bəlkə elə rahatlıq bu imiş...

Amma şairin baxışlarından inciklik, giley, nisgil süzülür. Məzarı erməni tapdağında qalan şairin sözü insana rahatlıq gətirsə də ruhu narahatdı... Çünki biz Kəlbəcərə gedə bilmirik... Özü də sanki qarşıdan gələn bəlanı sezmişdi:

Dağlar elsiz, çöl tütəksiz, çəmən lal,
Mən bu dərdi oxlamağa gəlmişəm.
Yaza nə var, yaylaqların payızda
Vəfasını yoxlamağa gəlmişəm.

...Göy təpələr sarı örpək bürünür,
Duman, çiskin ayağına sürünür.
Ata yurdu, qardaş yeri görünür,
Bir doyunca ağlamağa gəlmişəm...

Biz çox vəfasızıq, şair... Məzarını qoruya bilmədik...

Yurddan-yurda köçmək mənim peşəmdir,
Belə qəfil hara köçdü gəncliyim?
Ötən günün, ötən çağın boyuna
Həsrətimdən paltar biçdi gəncliyim.

Gah tutuldum, gah açıldım göy kimi.
Səyyah xəyal o dağların peykimi?
Gözəllərin gözlərindən mey kimi
Təşnələnib sevgi içdi gəncliyim.

Ürəyimə məlhəm anlar, dost anlar...
Dost sözünü dost eşidər, dost anlar.
Ay nağıllar, bayatılar, dastanlar,
Pir deyibən sizi seçdi gəncliyim.

Yorğunluğu tanımayan, danan mən,
Zirvələrə qartal kimi qonan mən.
Uşaq idim bu dağlarda dünən mən,
Haçan gəldi, haçan keçdi gəncliyim?!

Dik yoxuşlar sərt inadım, təkidim,
Mən o zaman yalqız idim, tək idim.
Üç oğlum var-üç tərlanım, igidim.
Könül, sevin-indi üçdü gəncliyim.

Hüseyn Arifin lətifələri

Автор: samsung от 24-05-2016, 17:30
Hüseyn Arifin lətifələri





Azərbaycanın Xalq şairi Hüseyn Arif istedadlı, hazırcavab və zarafatcıl söz adamı olub. Uzun illərdir onun lətifələri, atmacaları, məzəli söhbətləri gəzib dolaşmaqdadır. Onun lətifələrini vaxtilə şairin yaxın dostu, Xalq yazıçısı İsmayıl Şıxlı toplayaraq “Dostum Hüseyn Arifin lətifələri” adlı kitabda nəşr etdirib.

Modern.az saytı İsmayıl Şıxlının dilindən Hüseyn Ariflə bağlı daha bir neçə duzlu-məzəli lətifələri oxucuların diqqətinə çatdırır.

***

- Bir gün Hüseynin qapısı döyülür. Dayısı çiynində xurcun içəri girir. Hüseyn görür ki, xurcunun hər gözündən bir hinduşka boynunu uzadıb ona baxır. Burnuna kabab iyi gəlir. İçəri keçirlər. Xoş-beşdən, çay-çörəkdən sonra Hüseynin dayısı (onu da deyim ki, Hüseyn özündən böyük kişi qohumlarının hamısına dayı deyirdi) yerini rahatlayıb, elə bil şad xəbər verir:

- A bacı oğlu, bizim meşəbəyi də allah rəhmətinə getdi.

- Bıy, ay dayı, o ki, yaxşı kişiydi, nədən öldü?

- Araxdan öldü, a bala araxdan. Qarayazı meşəsinin yarısını satıb yedi. Qarabulaqların üstündə kababdan vurdu, araxdan içdi.

- Hayıf, cavan idi.

- Yox, hayıfslanma, vaxtında öldü, a bala, o ölməsəydi, mənə yer açılmazdı.

- Yoxsa, onun yerinə keçmək istəyirsən?

- Niyə istəmirəm, kimdən əksiyəm? Müharibə əlili, müharibə iştirakçısı. Kerçdə olmuşam, Mozdokda döyüşmüşəm. Faşistləri yuvasından qovmuşam. Məndən yaxşı kimi tapacaqsınız?

Hüseyn azacıq fikrə gedir.

- İndi məndən nə istəyirsən, ay dayı?

- Heç nə. Raykoma bircə dəfə dil bulasan, hər şey düzələr.

Elə bil bu vaxt hinduşkalar xurcundan dillənib kişinin səsinə səs veriblər.

Hüseyn razılaşır, rayona gəlir, dayısı ilə birlikdə katibin yanına gedir. Kişi gözləmə otağında gözləyir, Hüseyn içəri girir. Katib onun ayağına durur, qucalaşıb öpüşürlər.

- Şair, nə var, nə yox, çoxdandı görünmürsən, nə əcəb səndən?

- İşim düşüb.

- Buyur.

- Dayım meşəbəyi olmaq istəyir.

- Olmaq istəyir, təyin edərik, burda çətin nə var ki?

- Müharibə əlili, müharibə iştirakçısıdır.

- Lap əla.

- Amma vicdanım təmiz olmaq üçün hər şeyi deməliyəm. Savadsızdı. Güclə qol çəkir. Oraya ali təhsilli adam lazımdı.

Katib tutulsa da, özünü şən göstərməyə çalışır.

- Sənin xatirinə buna göz yumuruq. Sonra nə var?

- Sonrası da odur ki, oğrudu. Əvvəlki meşəbəyi meyvənin yarısını yedi, bu isə kökünə balta çalacaq. Gözünü açanda görəcəksən ki, meşədə quruca kötüklər qalıb.

- Hə, bu bir az çətin oldu. Başqa nə xasiyyəti var?

- Yaman röşvətxordur.

Katib tamam məyuslaşır.

- Şair, bəs onda niyə zəhmət çəkib gəlibsən?

- Özüm gəlməmişəm. Dayımın hinduşkaları gətirib.

Katib hər şeyi başa düşür. Görüb-götürmüş adamdı.
- Dayın hardadı?

- Qapının ağzında.

- Yaxşı, sən get, mən özüm kişini başa salaram.

Hüseyn qapıdan çıxanda dayısı sevinmiş ayağa qalxır.

- A bala, düzəldimi?

- Düzəldi. Sənin haqqında nə lazım idi, hamısını dedim, keç içəri.

Katib onu soyuq qarşılayır.

- Kişi, səni işə götürə bilmərəm.

- Bə, həncəri, Hüseyn mənim haqqımda bir şey demədi?

- Dedi. Hər şeyi dedi.

Kişi suyu süzülə-süzülə bayıra çıxır ki, dişinin dibindən çıxanı bacısı oğluna desin. Amma Hüseyn çoxdan getmişdi.

***

Erməni şairlərindən birinin yubileyi idi. Aktyor evinə toplaşmışdıq. Mən, Əlağa Kürçaylı və Hüseyn Arif rəyasət heyətində, arxa tərəfdə oturmuşduq. Hərdənbir zarafatlaşırdıq. Birdən Mirzə İbrahimova söz verdilər. Hüseyn qaşaqabağını turşutdu:

- Buna niyə söz verdilər? Yenə standart, şablon, duzsuz sözlər danışacaq, ətimizi tökəcək.

Bu sözləri Mirzə müəllimin eşidib – eşitmədiyini bilmədim. O, sakitcə kürsüyə qalxdı. Çıxışını belə başladı:

-Yubilyarın “Tənək” adlı bir şeiri var. Baxın, görün bu şeiri xalqımızın ən lirik, ən istedadlı, təpədən dırnağa poeziya olan şairi Hüseyn Arif nə gözəl tərcümə etmişdir.

Hüseyn şeiri dinləmədən, qəti bir hərəkətlə geri döndü.

- İsmayıl, səhərdən deyirəm inanmırsınız, vallah, kişinin ağzından dürr tökülür, əvəzsiz adamdı.

***

Bir gün Nüsrət Kəsəmənli Hüseyn Arifi Ağstafada evlərinə qonaq aparır. Sazlı- söhbətli, xudmani bir məclis düzəlir. Nüsrətin atası əsgərlikdən yenicə qayıdan və şeir aləmində təzəcə səsini ucaldan oğlunu dönə-dönə şairə tapşırır ki, gözü üstündə olsun. Xeyli yeyib–içəndən sonra Hüseyn ayağa durur. Nüsrət də onunla bərabər ayağa qalxır ki, qonağı yola salsın. Qapının ağzında Hüseynin gözü Nüsrətin divardan asılmış əsgərlik şəklinə sataşır. Ayaq saxlayıb diqqətlə baxır. Gözləri dolur.

-A Yusif qağa, bu Nüsrətdirmi?

- Hə.

- Allah Hitlerin evini yıxsın. Gül kimi uşaqlarımızı aparıb qırğına verdi. Fikir eləmə, başı əlində olsa, sorağı çıxar. Allah səbr versin...

***

Hüseyn Arif bir gün kəndə gedir. Qohumlarından biri (şübhəsiz dayılarından biri) onu qonaq çağırır. Yaxşı xəngəl bişirirlər, yanında da cücə qızartması, böyründə də zoğal arağı. Yeyilib-içilir, sağlıqlar deyilir, keflər düzəlir. Süfrə yığılır.
Çay içəndən sonra gəbə döşənmiş yerdə mütəkkəyə dirsəklənib, döşəkçə üstündə uzanırlar. Hüseyn isə bardaş qurub sazı dizinin üstünə alır. Asta-asta dınqıldadıb gah “Baş sarıtel”, gah da “Dilqəm” dən çalır. Dayısı görür ki, şairin kefi kökdür, söz açmaq olar.

- A bala, a Hüseyn, bizim uşaq bu il onunucunu qurtarır, neyləyək?

- Hara girmək istəyir?

- Universitetə.

- O mənim boynuma, fikir eləmə. Yaz başı gələrsən, danışarıq.
Kişi rahatlanır. Qar götürülüb, çölllər yaşıllaşana və ağaclar çiçəkləyənə qədər gözləyir. Göllərin ətri havaya hopan vaxt ayından-oyundan da götürüb Bakıya, bacısı oğlunun yanına gəlir. Şair onu gülərüzlə qarşılayır. Kişini heç oturmağa qoymur.

- Dur gedək, Dağüstü parka. “Drujba” restoranında bir az boğazımızı yaşlayaq. Elə orda da hər şeyi danışaq. Gedirlər. Yemək-içmək sifariş verirlər. Elə yenicə “bismillah” demək istəyirlər ki, qonşu stoldakılar badələri qaldırıb Hüseyni salamlayırlar. Hüseyn ayağa durur.

- Dayı, elə yaxşı oldu. Universitetin müəllimləridir.

- Yaxşı, get bala, gözləyirəm.

Ürəyində də fikirləşir ki, atalar yaxşı deyib: “Xəstə sağalası olsa, təbib qənşər gələr”.

Kişi gözləyir, Hüseyn də deyib-içənlərə qoşulur. Bir saat, sonra yarım saat da keçir, şair qayıtmır. Dayı uşağın xətrinə dözür. Kişi görür ki, bacısı oğlu da onlara qoşulub gedir. Çağırmağa məcbur olur.

- Ayə, ay Hüseyn, ay Hüseyn!

Şair adını eşidib dayanır. Dönüb səs gələn tərəfə gedir. Diqqətlə kişinin üzünə baxır.

- A bala, səhərdən səni gözləmirəmmi, məni burda qoyub hara gedirsən?

Birdən Hüseyn kişinin boynunu qucaqlayır:

- Bıy, xoş gördük, ay dayı, nə var, nə yox, havaxt gəlibsən?
Ardı var...

Ağamalı Sadiq

Автор: salamsalam от 19-05-2016, 16:30
Ağamalı Sadiq

Azaflı Mikayıla

Qopuz versən boy boylayar, soy söylər,
Külüng versən dağ-daş sökər Azaflı.
"Cəngi" üstə Koroğlu tək hayqırar,
"Dilqəm" üstə qan-yaş tökər Azaflı.

Əsirgəməz dost yolunda- can verər,
Haqq əyilsə, yaraları qan verər.
Mehman gəlsə,hatəm kimi nan verər,
Dərdi olsa təkcə çəkər Azaflı.

DAĞLAR

Yenə könlüm sizi yaman arzular,
Ayrılıqdan çəkdim aman, a dağlar
Saz da yoxdu çalam dərdim dağılsın
Həmdəm olmur mənə kaman, a dağlar.

"dilqəm" üstə sükutları pozaydım,
Soyadımı budaqlara yazaydım,
Çən gələydi , Çınqıllıda azaydım,
Bürüyəydi məni duman, a dağlar.

Qarağatı salxım-salxım dərəndə,
Əvəliyi dəstə-dəstə hörəndə,
Kol dibində körpə bulaq görəndə,
Döyünər qəlbimdə ümman, a dağlar.

Sadiq Qurban bəyaz-qulac qollara,
Zülf dağılıb, dodaq batıb ballara,
Həsrət-həsrət boylanırmı yollara,
O ay qabaq, qaşı kaman, a dağlar.

Eldar Nəsibli Sibirel - 18 may 1952 doğum günün mübarək şair

Автор: salamsalam от 18-05-2016, 12:00
Eldar Nəsibli Sibirel - 18 may 1952 doğum günün mübarək şair

Eldar Nəsibli Sibirel 1952-ci ildə Sibirin Baxçar rayonunun Çernişovka kəndində anadan olub. Valideynləri 1948-ci ildə Sibirin Tomsk vilayətinə sürgün edilib. Valideyinləri bəraət aldıqdan sonra sürgündən öz doğma yurdlarına - Qazax rayonunun Sarıvəlli (İkinci Şıxlı) kəndinə qayıtmış və orta təhsili orada almışdır. Azərbaycan Dövlət Universitetinin Jurnalistika fakültəsini bitirib.

9 yaşlarından yaradıcılığa başlayıb.

Şairin "Ağacların söhbəti" adlı ilk şeri 1968-ci ildə "Ədəbiyyat və incəsənət" qəzetində işıq üzü görüb. "Salam, dan ulduzu", "Məni səsləyən var", "Harayla məni", "Dünya məndən gəlib, keçir", "Bu da bir ömürdür ağlı, qaralı" "Bura Qazaxdır, oğlum!", "Turan Şərqisi" şeirlər kitablarının, "Yaddaş" poemasının və "Yaşamaq da igidlikdir" xatirə kitabının müəllifidir. Eldar Nəsiblinin şeirləri bir çox dillərə tərcümə edilmişdir. Onun şeirlərini tərcümə edənlərdən biri də Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin fəxri üzvü Mahir Həmzəyevdir. Həmin şeirlər M.Həmzəyev tərəfindən Litvada cap olunmuşdur. E.Nəsibli uzun müddət "Elm və həyat" jurnalında məsul katib vəzifəsində çalışıb. "Mərhəmət" jurnalının baş redaktoru olmuş və "Azərbaycan" qəzetində bölgə müxbiri vəzifəsini yerinə yetirmişdir. 1982-ci ildə SSRİ Yazıçılar İttifaqına üzv seçilib.

Postsovet məkanında E.Nəsiblinin şeirlərinin çapına respublika və ittifaq mətbuatlarında geniş yer ayrılıb. O həm də tərcüməçidir. Marina Svetayeva, Yevgeni Yevtuşenko, Sergey Yesenin kimi bir çox tanınmış rus şairlərinin, eləcə də görkəmli rumın şairi Mixail Emneskonun şeir və əsərlərini Azərbaycan dilinə çevirib. Xalq şairlərindən Osman Sarıvəlli, Bəxtiyar Vahabzadə, Nəbi Xəzri, ədəbiyyatşünas alimlərdən Şamil Cəmşidov, Mirəli Seyidov, Vahid Xələfov, Abbas Səmədov və başqaları E.Nəsiblinin yaradıcılığı haqda respublika, eləcə də ittifaqın qəzet və jurnallarında yüksək fikirlər söyləyiblər. Bir cox şerinə musiqi bəstələnmişdir.

Şair Eldar Nəsibli Sibirel 11 oktyabr 2010-cu ildə Qazaxda baş verən avtomobil qəzasında həlak olmuşdur.

ŞAİR HAQQ YOLUNDA....

Ey medal ölüsü, təltif ölüsü,
Ey şöhrət ölüsü, tərif ölüsü,
Misranı beynimə mismarlama gəl.
Bu gün dilin üstə can verən sözü
Əl altdan sabaha ismarlama, gəl.

Səsin öz başına düşməsin, qağa?
Köksün öz qəlbinə genmi, darmı-gör.
Sabah bu vətəndə dəfn olunmağa
Qəbrinə bir qarış torpaq varmı? gör.

Aldığın təltifi köksünə sıxıb,
Yamanca ayırdın özünü xalqdan.
Sənətə bir qazanc yeri tək baxıb,
Haqqı taptalayıb, danışdın haqqdan.

Mədənə bağlandı qəlbin, ürəyin
Səsin qəlbindən yox, qarnından gəlir.
Unutma bu xalqın duzu, çörəyi
Getməz, belə getməz burnundan gələr.

De, şairlik hara, məddahlıq hara?!
Kimdən bu xislətə inam dilərsən.
Şair xalq yolunda çəkilər dara.
Sənsə xalqı satıb, hökmüdarından
Mükafat dilərsən, ənam dilərsən.

Gedər bu var-dövlət, ürəyin bir vaxt
Səni öz içindən haraylar, səni......
Adam tək ağ günə çıxartdı, ancaq
Şair tək öldürdü saraylar səni.

Ey məddah, ey yaltaq, çəkil kənara.
Haqqın şairinin qoy səsi gəlsin.
Ölü ilhamını get, göm məzara
Bahar ilhamların nəfəsi gəlsin.
Şair öz xalqının olar içində
Şair öz xalqının ölər içində.
28.01.1999.



kiosk.com.az tap az турбо аз tap.az qab qacaq turbo az oxu az oxu az xeberler www oxu xabaraz новости азербайджана mp3 yukle big az azeri bass indir yukle mp3 mp3 milli az son xeberler xabaraz radikal müxalifət milli.az Azərbaycan xəbərləri dünya xəbərləri aktual hadisələr bu günün xəbərləri BiG.Az - Böyük Azərbaycan en son xeberler Azerbaycan xeberleri 2017 müsavat siyasət iqtisadiyyat azərbaycan hadisə son xəbər dağlıq qarabağ gündəm qəzet ilham əliyev Bakı haqqin az новости ильхам алиев haqqin az азербайджан объявления интим услуг в баку погода в баку hava haqqinda melumat day az day.az Azərbaycandan və dünyadan xəbərlər - Qafqazinfo.az qafqazinfo minimum əmək haqqı 2018 anar nagilbaz porno anar nagilbaz video anar nagilbaz Xəbərlər Araşdırma Müsahibələr Reportajlar Xəbərlər Gündəm Hadisə Siyasət Cəmiyyət İqtisadiyyat İdman Dünya Video Maqazin Müsahibə Media Araşdırma Maraqlı Mədəniyyət Gülən Təhlükə Bank Biznes Enerji Əmlak Tender Vakansiya namiq caniyev a24az niyə quran onun üçün müqəddəs deyil anar nağılbazın video a 24 a24.az Yenicag.Az son dəqiqə ən son xəbər xəbər xəbəri xəbərləri yenicag yeniçağ gündüz kərimov vüqar zifəroğlu qarabag roma canli yayim yenicag zakirə zakirqızı basqın Azərbaycan Aşkın Niderlandın ofisinə bildirib şəhərində Haaqa təşkilatının diaspor Diasporrəhbəri həmçinin Afrin aparılır edilib Hazırda araşdırma əməliyyatından millətindən ardıcıl spy satellite destroyed eu doner kebab north korea missile hit own city arzu nağıyev axar/az axar.az lentaz lent az xabaraz musavat.az xeberler musavat iqtidar 134 nomreli 134 mekteb məktəb nömrəli olay bilmir söyləyir edirəm deyir bilmirəm söylədiyi xəstəsən Yaşamağa davam bilir qollarımı əməlinə qazandırmaq istəyib məktəbli deyən kəsirəm Bunları Cavidan Anasının sinif xarakterli hərəkətləri cinayət oxuyan zorakılıq aidiyyatlı bağlı orqanlara şikayət şəhər daxil hadisə vermis naziri müdafiə Dadaş Rzayevin nəvəsidir prokurorluğunda bağlı Təhsil sinfində hüquq hadisə yayıb olmuş oxuyan cinayət mühafizə əlaqədə yerləşən ayının otağında dekabr cinsi geyinmə soyunub idman zalının